Een doorn in het oog - Julie Hastrup

Dit boek is, getuige de tekst op de cover ('een Rebekka Holm-thriller') het eerste deel in een serie. Hierin wordt de hoofdpersoon, politievrouw Rebekka Holm, geïntroduceerd. In Denemarken, het thuisland van de auteur, zijn inmiddels drie boeken in de razend populaire serie verschenen.

Rebekka Holm woont in Kopenhagen en is rechercheur bij de Nationale Recherche. Zij wordt tot haar schrik naar haar geboorteplaats Ringkøbing gestuurd om te assisteren bij de moord op een jonge vrouw. Uitgerekend de plek waar ze nooit meer naar terug wilde vanwege een gebeurtenis uit haar jeugd.

Wie heeft de 22-jarige Anna vermoord? Verdachten zijn er genoeg, maar het kost Rebekka en het plaatselijke politieteam heel wat hoofdbrekens voordat de moordenaar gevonden wordt.

Een doorn in het oog is een goede politieroman met een goed opgebouwd plot. Het is geen hoogvlieger, maar leest plezierig weg. Het verhaal verloopt logisch van de ene verdachte naar de volgende en er is ruimte voor zijsporen naar het privé-verhaal van Rebekka. Het wordt nergens een echte nagelbijter, maar ik heb me er prima mee vermaakt. Een beetje te veel melodrama, zeker op het eind, maar dat is de debutant vergeven.
Op de cover staat: Voor de lezers van Lars Kepler en Camilla Läckberg. De boeken van Kepler heb ik nog ongelezen in de kast staan, dus daarover kan ik niet oordelen. Maar de vergelijking met de boeken van Camilla Läckberg kan ik wel begrijpen, hoewel ik die wel spannender vindt.

Inmiddels is het tweede boek van Julie Hastrup in het Nederlands vertaald: De blinde vlek.

IJstijd - Maartje Wortel

IJstijd is de tijd dat alles bevroren en stil is; er gebeurt niets aan de oppervlakte maar de krachten onder de bevroren laag zijn krachtig genoeg om landschappen voorgoed te veranderen. Dat geldt ook in overdrachtelijke zin voor hoofdpersoon James Dillard, wanneer zijn laissez-faire leven veranderd wanneer hij gevraagd wordt een boek te schrijven en zijn vriendin hem later verlaat. Zijn die krachten groot genoeg om zijn mentale landschap te veranderen?

Nu ik het boek een paar dagen uit heb, ben ik er nog steeds enigszins ambivalent over. Aan de ene kant boeide het verhaal me door de intensiteit en de gedragingen van James Dillard, de hoofdpersoon. Aan de andere kant vond ik het haast onverteerbaar hoe hij zo compleet doelloos en apathisch zijn leven leidt. Het boek riep veel verschillende emoties bij mij op en dat vind ik knap, want meestal kun je of helemaal meegaan met een hoofdpersoon of heb je een hekel aan dat karakter. James Dillard wilde ik knuffelen en door elkaar schudden tegelijk. Aversie, medelijden, ongeduld, sympathie; alles borrelde naar boven.

En dan heb ik het nog niet eens gehad over de dieper liggende lagen van het boek die nauwelijks aangestipt worden maar een wezenlijk deel uitmaken van James Dillard en hem gemaakt hebben zoals hij is: iemand die zich niet laat raken uit angst om alles weer kwijt te raken.

Ik heb het boek gelezen voor 'Een perfecte dag voor literatuur' en ik heb er absoluut geen spijt van. Juist omdat het boek zoveel verschillende emoties bij mij opriep, maakte dat ik het boek met veel genoegen heb uitgelezen. Het symbolische eind van het boek en de betekenis daarvan vond ik heel treffend en geeft hoop voor de toekomst van James Dillard. Zonder dat einde had ik het een droevig en leeg boek gevonden, nu sloeg ik het gerustgesteld dicht. Maar het ambivalente gevoel waar ik eerder over sprak bleef wel overeind.

Maartje Wortel (1982) is geboren in Eemnes en volgde de opleiding Beeld en Taal aan de Rietveld Academie. Zij debuteerde in 2009 met de verhalenbundel 'Dit is jouw huis', waarvoor zij in 2010 de tweejaarlijkse Anton Wachterprijs ontving. Na 'Half mens', dat in 2011 verscheen, heeft ze met 'IJstijd' haar tweede roman geschreven. Daarnaast schrijft ze columns en korte verhalen.

De dood van de nachtegaal - Kaaberbol en Friss

De Deense schrijfsters Lene Kaaberbøl (1960) en Agnete Friis (1974) hebben zich als duo bewezen met hun boeken De jongen in de koffer en Een stille dood, de eerste twee delen in de Nina Borg-serie. Van origine zijn beiden zeer succesvolle kinderboekenschrijvers; als duo hebben ze inmiddels de thrillerwereld veroverd. De dood van de nachtegaal is het derde boek met Nina Borg in de hoofdrol.

Jaloezie is een van de zeven hoofdzonden. Daarvan getuigt het sprookje waarmee De dood van de nachtegaal begint. Een sprookje is het leven van de jonge zusjes Oxana en Olga op het platteland van Oekraïne tijdens de strenge winter van 1934-1935 allerminst. Het is bitterkoud en het volk zucht onder het juk van het Stalin-regime.

Het verhaal ontvouwt zich langzaam met afwisselend beschrijvingen van de lotgevallen van Oxana en Olga in die strenge winter en het heden, waarin verpleegkundige Nina Borg de zorg heeft voor het 8-jarige vluchtelingetje Katerina. Het meisje is na de moord op haar vader, die als journalist op gespannen voet stond met de gevestigde orde in Oekraïne, samen met haar moeder Natasha naar Denemarken gevlucht. Na een korte periode van rust slaat het noodlot opnieuw toe en belandt Natasha achter de tralies en haar dochtertje in een opvangcentrum. Wanneer schimmige figuren uit haar vaderland proberen het kind te ontvoeren, gaat Nina, die zich verantwoordelijk voelt voor Katerina, de strijd met hen aan. Natasha ontsnapt en heeft maar één doel voor ogen: haar dochtertje redden. Vriend en vijand moet daarvoor wijken.

Oekraïne heeft zich eerder deze eeuw met de Oranje-revolutie geprobeerd te ontworstelen uit de ijzeren greep van Rusland. De politieke situatie is tot op heden instabiel; de tv-beelden van de afgelopen tijd doen daar op indringende wijze verslag van. Kaaberbøl en Friis hebben deze politieke realiteit als achtergrond gebruikt voor een boeiende, geloofwaardige thriller.

De dood van de nachtegaal is het derde boek in de Nina Borg-reeks, maar is goed zelfstandig te lezen. Heden en verleden vloeien als twee afzonderlijke stromen van dezelfde bron op het eind naadloos en dramatisch in elkaar over. De hoofdpersonen zijn sterk neergezet en je begrijpt Natasha zo goed wanneer zij zich blind voor alles maar op één ding richt: het redden van haar kind.

Het boek leest als een trein door de soepele schrijfstijl en de interessante perspectiefwisselingen. En de ingenieuze plot maakt het boek helemaal af.


(recensie geschreven voor www.crimezone.nl)

Verslag: Twee zomers - Michael Berg

Michael Berg (1956) is een Nederlandse auteur die sinds 2004 in Frankrijk woont; het land waar hij ook zijn thrillers situeert. Daarvoor werkte hij bijna 25 jaar bij de publieke omroep. Twee zomers (2008) is zijn debuut, met radiojournaliste Chantal Zwart als protagonist. Ook in zijn latere boeken is zij de hoofdpersoon.

'Twee zomers' vertelt het verhaal van radiojournaliste Chantal Zwart. Zij is na een ongelukkige verhouding met haar baas uit Parijs vertrokken en is nu werkzaam bij een regionale zender in Limoges. In het nabijgelegen dorpje Monteil koopt zij een vervallen huis en begint aan de renovatie. Tegelijkertijd maken we in aparte, cursief gedrukte hoofdstukken, kennis met de 17-jarige Christine bij wie de hormonen door het lijf gieren. Zij woont begin jaren 80 van de vorige eeuw in Monteil maar is het leven in een klein dorp spuugzat. Tijdens het jaarlijkse dorpsfeest verdwijnt ze spoorloos, haar ouders en dorpsgenoten in ontreddering achterland.

Dan doet Chantal bij renovatiewerkzaamheden aan haar huis een schokkende ontdekking.

'Twee zomers' is een goed in elkaar zittende, boeiende thriller. Met een radiojournaliste als hoofdpersoon heeft de auteur een interessante invalshoek gekozen voor het oplossen van misdaden. Nu eens niet de zoveelste gefrustreerde politieman of in het nauw gedreven slachtoffer, maar een leuke, pittige tante die zich niet de kaas van het brood laat eten maar ook geen haaibaai is die het altijd beter weet. Ook de bijfiguren zijn goed neergezet, hoewel ze alleen dienen als couleur locale. In een recent interview vraagt Michael Berg aan lezers wanneer zij een thriller geslaagd vinden. Ik vind 'Twee zomers' dat predicaat verdienen omdat het verhaal soepel leest, interessant is en de aandacht weet vast te houden. Je weet al redelijk vlug welke kant het uitgaat, en ik vind het knap van de auteur dat hij de lezer dan toch aan het boek gekluisterd kan houden.

Gedane zaken - Amanda Hodgkinson

Amanda Hodgkinson verraste in 2012 met haar debuut: Britannia Road 22. Het boek kreeg alom lovende recensies en werd een internationale bestseller. Met 'Gedane zaken' verschijnt haar tweede boek. Ze woont met haar man en twee dochters in Frankrijk, waar ze inmiddels aan haar derde roman werkt.

Gedane zaken nemen geen keer' luidt het gezegde waar de titel van dit boek naar verwijst. En dat is dan ook het leitmotiv van de zusjes Marsh aan het begin van de Eerste Wereldoorlog. De jonge Vivian en Nellie wonen met hun oudere zus Rose in een klein huisje op het platteland van East Anglia, vlak bij een grote rivier, die een grote rol in hun leven speelt. Wanneer Rose aan tuberculose overlijdt, moeten Vivian en Nellie het samen zien te rooien. Met vallen en opstaan, liefdes, verliezen en geheimen leven ze hun leven tot ze op hoge leeftijd terugkeren naar waar het verhaal eens begon. De cirkel is rond.Gedane zaken is, na haar zeer goed ontvangen debuut Britannia Road 22, de tweede roman van Amanda Hodgkinson. En hoewel de intensiteit van het debuut hier niet wordt geëvenaard, geeft ze met Gedane zaken een prachtig tijdsbeeld van het leven in de eerste helft van de vorige eeuw en dan met name de maatschappelijke verhoudingen (of liever gezegd: beperkingen) waar vooral vrouwen mee te maken hadden.

De auteur heeft veel research gedaan naar de beschreven periode en dat merk je. Ze schetst mooie, krachtige, levensechte hoofdpersonen tegen de achtergrond van een onrustige tijdsgeest. Het verhaal loopt soepel door de jaren heen waarbij thema's als moederschap en verlies in al hun facetten goed uitgewerkt worden. Ook de omgeving en de sociale context komen goed naar voren.

Gedane zaken nemen geen keer en dus kunnen wij, net als Nellie en Vivian, maar het beste vooruit blijven kijken. En hopen dat niet al onze geheimen aan het licht komen.

Afwassingen - Patrick deWitt

Patrick deWitt (1975) is geboren in Canada maar woont in Portland, Oregon. Hij heeft tot nu toe twee boeken geschreven, waarvan het tweede, De gebroeders Sisters, in 2012 in Nederlandse vertaling is uitgegeven en zowel op Crimezone.nl als in de Detective- en Thrillergids van Vrij Nederland bekroond werd met vier sterren. Met Afwassingen is nu ook zijn debuutroman in het Nederlands verschenen.

Het is een prachtige, absurdistische en bij vlagen briljante 'roman'. Maar – en daar zit hem de crux – dit is geen 'thriller'. En daar dit boek als thriller is aangeboden, bemoeilijkt dat enigszins het schrijven van een recensie voor Crimezone. Echter, het boek zonder meer terzijde schuiven omdat het geen thriller is, doet groot onrecht aan dit debuut. Vandaar toch deze recensie.

De naamloze jij-figuur is een lapzwans, een dronkelap en drugsgebruiker die als barman in een louche bar werkt. Door zijn ogen maakt de lezer kennis met andere losers die de bar bevolken en met wie hij een wankele verstandhouding opbouwt die voornamelijk is gebaseerd op het verstrekken van gratis drankjes. Scherpe observaties, die worden neergezet als korte aantekeningen voor een te schrijven roman, geven een triest beeld van een triest leven. Pas wanneer zijn vrouw hem heeft verlaten, vallen de schellen van zijn ogen en probeert hij zijn leven weer op orde te krijgen.

Patrick deWitt mengt zwarte humor met absurdistische taferelen en een stel hoogst onvoorstelbare hoofdpersonen. Fascinatie en ergernis wisselen elkaar af wanneer je leest over de doelloze zuippartijen en de naargeestige omstandigheden van de bezoekers van de bar. En soms gaat deWitt over de top – bijvoorbeeld bij de beschrijving van een gangbang met een paar prostitués – maar je hoopt ook van harte dat de verteller zijn leven weer op orde krijgt. Lukt dat? Kan hij zichzelf 'afwassen'?

Afwassingen is een vreemd maar aantrekkelijk boek. Het is deels autobiografisch, maar in een interview geeft de schrijver aan niet in detail te willen treden over welk deel dat is. Op de achterflap wordt het boek "een pastiche van een roman" genoemd. En net als de hoofdpersoon het woord 'afwassingen' moest opzoeken in het woordenboek, heb ik het woord 'pastiche' opgezocht. En dat is precies wat deze roman in geslaagde vorm is.

(recensie geschreven voor crimezone.nl)

New beginnings....

Deze tekst en dit plaatje kreeg ik op facebook doorgestuurd door een kennis en is wat mij betreft helemaal waar. Ik verlies mijn baan vanwege een reorganisatie en ben vanaf 1 februari a.s. klaar met werken. Er is nog een ruime opzegtermijn van drie maanden, dus officieel is het per 1 mei afgelopen. Raar, na 14 jaar! En de manier waarop een en ander is gegaan is inderdaad een 'painful ending'. Wat dat betreft mag de werkgever nog wel wat coaching en training krijgen en wat meer empathie opbrengen voor vertrekkende werknemers.....

Maar er is ook een nieuw begin! Een nieuw begin die ik zonder deze painful ending wellicht nooit had gezien of gevonden. Ik moest natuurlijk heel hard gaan nadenken hoe de toekomst eruit zou moeten gaan zien en ik heb een hele leuke nieuwe carrière gevonden: voice over oftewel stemacteur. De cursus die ik daarvoor volg is ontzettend leuk en geeft moed en inspiratie om met vertrouwen de toekomst tegemoet te zien.

Ik streef naar een mix van werk: secretaresse omdat ik het vak leuk vindt en er brood op de plank moet komen en stemacteur omdat ik dat vak ook leuk vindt en ik hoop dat dit ook brood op de plank oplevert. Van twee walletjes eten....... soms een heel leuk idee.

Op naar de toekomst!