Ik ben over het algemeen wars van het doen van goede voornemens aan het begin van een nieuw jaar. Maar nu hebben we er toch eentje gemaakt: we willen meer gaan wandelen. Het is een hobby die we allebei graag doen, die gezond is en waar het afgelopen jaar danig de klad in is gekomen. Dus: de wandelschoenen aan en gaan!
Vandaag hebben we gelijk die wandelschoenen maar aangetrokken. Hubby is een paar maanden geleden met de fotografieclub in de Amsterdamse Waterleidingduinen geweest en hij vond het daar erg mooi. Een leuke plek om het wandelen weer op te pakken.
Het is inderdaad een prachtig en groot gebied waar je vrij mag wandelen op en buiten de paden. Vergezeld door grazende reeën, die daar redelijk tam rondlopen, hebben we een mooie tocht gemaakt richting de kust. Even een kijkje nemen bij het strand, maar het waaide hard en het was koud, daarom hebben we gauw weer de beschutting van de duinen opgezocht.
Al met al zo'n 12 km. gelopen. Vermoeid - want niet zoveel meer gewend - maar zeer voldaan naar huis getuft. Aanrader; daar gaan we zeker nog een keer wandelen!!
1 januari 2015
Goodbye 2014! Hello 2015.
En nu is er al weer een jaar voorbij. 2014 was voor ons een pittig jaar. In januari overleed een schoonzusje (na een paar hele goede maanden in een hospice; we zijn de vrijwilligers daar nog steeds heel dankbaar!), een ander schoonzusje kreeg borstkanker waarvoor ze behandeld wordt en ik raakte mijn baan kwijt door een reorganisatie.
Zo, in een notedop, de meest afschuwelijke dingen die ons zijn overkomen.
Maar er waren ook mooie dingen: in de maanden voor haar overlijden hebben we een heel goed en mooi contact kunnen hebben met mijn schoonzusje, ik kreeg in september weer een nieuwe baan, we hebben een mooie stacaravan gekocht op een minicamping in Doornspijk en de eerste klant voor de voetreflexpraktijk van hubby diende zich aan.
Al met al zijn we het jaar heel positief geëindigd en hopen we die stijgende lijn in 2015 door te kunnen trekken! Wat ik in ieder geval ga doen is dit blog beter bijhouden, zowel voor mezelf - als geheugensteuntje - als voor jou als lezer.
De allerbeste wensen voor een heel goed, gezond en gelukkig 2015!
Zo, in een notedop, de meest afschuwelijke dingen die ons zijn overkomen.
Maar er waren ook mooie dingen: in de maanden voor haar overlijden hebben we een heel goed en mooi contact kunnen hebben met mijn schoonzusje, ik kreeg in september weer een nieuwe baan, we hebben een mooie stacaravan gekocht op een minicamping in Doornspijk en de eerste klant voor de voetreflexpraktijk van hubby diende zich aan.
Al met al zijn we het jaar heel positief geëindigd en hopen we die stijgende lijn in 2015 door te kunnen trekken! Wat ik in ieder geval ga doen is dit blog beter bijhouden, zowel voor mezelf - als geheugensteuntje - als voor jou als lezer.
De allerbeste wensen voor een heel goed, gezond en gelukkig 2015!
15 december 2014
Het labyrint - Sigge Eklund
Martin en Åsa, Tom en Katja. Vier
levens die verscheurd worden op het moment dat de 11-jarige Magda,
dochter van Martin en Åsa, verdwijnt. Op het moment dat het
gebeurde, zaten Martin en Åsa in een restaurantje vlakbij huis te
eten. Tussendoor gingen ze thuis even kijken hoe het met hun dochter
ging. Tot ze bij de volgende check niet meer thuis is. Het huis is
leeg, Magda is weg en blijft weg. Het leven van Martin en Åsa stort
in elkaar, evenals hun huwelijk. Tom is obsessief gericht op zijn
baas, Martin, en doet er alles aan om hem te behagen. Zal het hem
lukken Magda terug te vinden? Zijn ex-vriendin Katja is
verpleegkundige op de school van Magda; ook zij speelt haar eigen rol
in het geheel.
Niet chronologisch komen alle partijen – behalve Magda – aan het woord. We leren ze van binnen en van buiten kennen. Flamboyante uitgever Martin, psychologe Åsa die helemaal doordraait na het verlies van Magda, Tom die Martin volledig naar de ogen kijkt – zozeer zelfs dat hij zijn eigen identiteit opgeeft om zoveel mogelijk op Martin te lijken. En verpleegkundige Katja, die zich zorgen maakte om Magda's gedrag op school.
Het boek zwerft heen en weer van tegenwoordige tijd naar het verre en minder verre verleden en van personage naar personage. Ik vond het een verwarrend boek en heb lang getwijfeld of ik het wel een goed boek vind. Het is boeiend maar ook afstotend. Er bleef een zekere afstand tot de karakters; ondanks het heftige onderwerp had ik niet echt binding met hen.
De titel slaat op het labyrint in het bos waar Magda graag naar toe ging, maar ook op het labyrint aan gevoelens en wegen, hetzij doodlopend, hetzij elkaar kruisend, maar allemaal leidend naar het waarom van de verdwijning van Magda, waarmee de schrijver ons confronteert. Een labyrint is een plek waar je de oplossing kunt vinden of kunt verdwalen. Ik heb de juiste weg in dit labyrint nog niet gevonden, maar misschien is dat nou net de bedoeling geweest van Sigge Eklund.
Sigge (Sigvard Viggo) Eklund (1974) is auteur, producer en scriptschrijver van TV-series. Hij heeft romans en filmscripts geschreven, maar zijn tot nu toe best gewaardeerde boek is het autobiografische 'It's 1988 and it just began snowing' uit 2005. 'Het labyrint' is het eerste boek van Eklund dat in het Nederlands is vertaald.
Ik heb dit boek gelezen als recensie boek voor 'Een perfecte dag voor literatuur' van NotJustAnyBook. Hier lees je meer over het boek en vind je links naar de recensies van andere bloggers.
Niet chronologisch komen alle partijen – behalve Magda – aan het woord. We leren ze van binnen en van buiten kennen. Flamboyante uitgever Martin, psychologe Åsa die helemaal doordraait na het verlies van Magda, Tom die Martin volledig naar de ogen kijkt – zozeer zelfs dat hij zijn eigen identiteit opgeeft om zoveel mogelijk op Martin te lijken. En verpleegkundige Katja, die zich zorgen maakte om Magda's gedrag op school.
Het boek zwerft heen en weer van tegenwoordige tijd naar het verre en minder verre verleden en van personage naar personage. Ik vond het een verwarrend boek en heb lang getwijfeld of ik het wel een goed boek vind. Het is boeiend maar ook afstotend. Er bleef een zekere afstand tot de karakters; ondanks het heftige onderwerp had ik niet echt binding met hen.
De titel slaat op het labyrint in het bos waar Magda graag naar toe ging, maar ook op het labyrint aan gevoelens en wegen, hetzij doodlopend, hetzij elkaar kruisend, maar allemaal leidend naar het waarom van de verdwijning van Magda, waarmee de schrijver ons confronteert. Een labyrint is een plek waar je de oplossing kunt vinden of kunt verdwalen. Ik heb de juiste weg in dit labyrint nog niet gevonden, maar misschien is dat nou net de bedoeling geweest van Sigge Eklund.
Sigge (Sigvard Viggo) Eklund (1974) is auteur, producer en scriptschrijver van TV-series. Hij heeft romans en filmscripts geschreven, maar zijn tot nu toe best gewaardeerde boek is het autobiografische 'It's 1988 and it just began snowing' uit 2005. 'Het labyrint' is het eerste boek van Eklund dat in het Nederlands is vertaald.
Ik heb dit boek gelezen als recensie boek voor 'Een perfecte dag voor literatuur' van NotJustAnyBook. Hier lees je meer over het boek en vind je links naar de recensies van andere bloggers.
15 november 2014
Etta & Otto & Russell & James - Emma Hooper
De Canadese Emma Hooper
is een liefhebber van zowel muziek als literatuur. Die liefde heeft
ze gecombineerd in de studie 'Musico-Literary' aan de universiteit
van East-Anglia (Engeland). Momenteel geeft ze les aan de Bath Spa
University. Daarnaast reist ze rond met haar muzikale project
'Waitress for the Bees' over dinosaurussen en insecten en speelt ze
in diverse bands. Etta & Otto & Russell & James is haar
debuutroman.
Otto, begon de brief, in blauwe inkt, Ik ben weg. Ik heb nog nooit het water gezien, dus daar ben ik heen. Maak je geen zorgen, ik heb de wagen voor jou laten staan. Ik loop wel. Ik zal proberen te onthouden terug te komen.
(altijd)
je,
Etta.
Wanneer de 83-jarige Etta haar huis verlaat om naar het oosten van Canada te gaan wandelen, ruim 3200 km naar de zee die ze nog nooit heeft gezien, denk je in eerste instantie: wat mankeert haar! En wat mankeer Otto, haar man, die alleen de wereldbol erbij pakt om te kijken hoe ze zal lopen en vervolgens papier-maché dieren gaat maken. Hij schrijft haar brieven – net als vroeger; brieven die nooit verstuurd worden maar wachten op haar terugkeer.
Gaandeweg het verhaal slaat verwondering om in bewondering en in ontroering en ga je als lezer helemaal op in hun geschiedenis.
Die begint ruim zestig jaar eerder wanneer de 17-jarige Otto en zijn jeugdvriend Russell op school in de klas komen bij onderwijzeres Etta, die van hun leeftijd is. Otto meldt zich aan het begin van de Tweede Wereldoorlog in het leger en begint een briefwisseling met Etta, die steeds intiemer wordt. Russell blijft thuis omdat hij door een ongeluk met een tractor slecht ter been is.
Op het moment dat Etta op reis gaat, weg van Otto en weg van Russell, neemt haar beginnende dementie steeds grotere vormen aan en vloeien heden en verleden als een trage stroom in elkaar over.
In deze prachtige roman komen zowel Etta als Otto als Russell aan het woord met hun herinneringen, emoties en lang vervlogen dromen. Emma Hooper heeft met dit boek een magnifieke roman neergezet, groots in zijn eenvoud en met liefdevolle pen geschreven. Haar werk leest als poëzie, met hier en daar grote witte vlakken wanneer er maar 1 of een paar regels op een pagina staan. Net als bij muziek is dit volgens Emma Hooper noodzakelijk om een rustmoment te creëren, waarin je het voorgaande kunt laten bezinken voor je je gaat richten op wat komen gaat.
De fysieke reis van Etta en de geestelijke reis van Otto, die zijn verleden als soldaat in de Tweede Wereldoorlog onder ogen moet zien, eindigt volgens Emma Hooper voor iedere lezer anders. Wat is waarheid? In een interview zegt ze hierover: 'vertrouw op de conclusies die je zelf trekt.'
Ik heb dit boek mogen lezen voor 'Een perfecte dag voor literatuur' van NotJustAnyBook.
Otto, begon de brief, in blauwe inkt, Ik ben weg. Ik heb nog nooit het water gezien, dus daar ben ik heen. Maak je geen zorgen, ik heb de wagen voor jou laten staan. Ik loop wel. Ik zal proberen te onthouden terug te komen.
(altijd)
je,
Etta.
Wanneer de 83-jarige Etta haar huis verlaat om naar het oosten van Canada te gaan wandelen, ruim 3200 km naar de zee die ze nog nooit heeft gezien, denk je in eerste instantie: wat mankeert haar! En wat mankeer Otto, haar man, die alleen de wereldbol erbij pakt om te kijken hoe ze zal lopen en vervolgens papier-maché dieren gaat maken. Hij schrijft haar brieven – net als vroeger; brieven die nooit verstuurd worden maar wachten op haar terugkeer.
Gaandeweg het verhaal slaat verwondering om in bewondering en in ontroering en ga je als lezer helemaal op in hun geschiedenis.
Die begint ruim zestig jaar eerder wanneer de 17-jarige Otto en zijn jeugdvriend Russell op school in de klas komen bij onderwijzeres Etta, die van hun leeftijd is. Otto meldt zich aan het begin van de Tweede Wereldoorlog in het leger en begint een briefwisseling met Etta, die steeds intiemer wordt. Russell blijft thuis omdat hij door een ongeluk met een tractor slecht ter been is.
Op het moment dat Etta op reis gaat, weg van Otto en weg van Russell, neemt haar beginnende dementie steeds grotere vormen aan en vloeien heden en verleden als een trage stroom in elkaar over.
In deze prachtige roman komen zowel Etta als Otto als Russell aan het woord met hun herinneringen, emoties en lang vervlogen dromen. Emma Hooper heeft met dit boek een magnifieke roman neergezet, groots in zijn eenvoud en met liefdevolle pen geschreven. Haar werk leest als poëzie, met hier en daar grote witte vlakken wanneer er maar 1 of een paar regels op een pagina staan. Net als bij muziek is dit volgens Emma Hooper noodzakelijk om een rustmoment te creëren, waarin je het voorgaande kunt laten bezinken voor je je gaat richten op wat komen gaat.
De fysieke reis van Etta en de geestelijke reis van Otto, die zijn verleden als soldaat in de Tweede Wereldoorlog onder ogen moet zien, eindigt volgens Emma Hooper voor iedere lezer anders. Wat is waarheid? In een interview zegt ze hierover: 'vertrouw op de conclusies die je zelf trekt.'
Ik heb dit boek mogen lezen voor 'Een perfecte dag voor literatuur' van NotJustAnyBook.
Gelezen boeken 2014
Ik ga ook in dit jaar weer bijhouden welke boeken ik gelezen heb. Gewoon voor mezelf, omdat ik van lijstjes houd :-) en wellicht is het voor jou als bezoeker van dit blog een bron van inspiratie. Want er verschijnen zoveel boeken en er is zoveel moois dat je soms door de bomen het bos niet meer ziet! Bij bijna alle boeken kun je doorklikken naar mijn reactie op het boek. De boeken met een R erachter zijn recensieboeken.
Ik verheug me op een mooi leesjaar!
001. Charles Street 44, Danielle Steel
002. Gelukkige mensen lezen en drinken koffie - Agnès Martin-Lugand (R)
003. De drie levens van Tomomi Ishikawa - Ben Constable (R)
004. Nachtmerries - Sharon Bolton (R)
005. Een mooie dag om te sterven - R.J. Ellory
006. De Afstammeling- Almar Otten
007. De zelfmoordclub - Arto Paasilinna
008. De dood van de nachtegaal - Kaaberbol & Friis (R)
009. Val - Tupla M (R)
010. Koortsmeisje - Elisabeth Östnäs (R)
011. Twee zomers - Michael Berg
012. IJstijd - Maartje Wortel (R)
013. Vals beeld - Elvin Post
014. Een doorn in het oog - Julie Hastrup
015. De blinde vlek - Julie Hastrup (R)
016. Stoner - John Williams (R)
017. Heller - Michael Berg (R)
018. Wat ik weet - Julie Berry (R)
019. Paniek op de Haarlemmerdijk - Joop van Riessen
020. Evenbeeld - Marianne & Theo Hoogstraten
021. Vraag niet waarom - Simone van der Vlugt
022. Een vrouw op 1000 graden - Hallgrímur Helgason
023. In mijn bloed - Lisa Unger
024. Lexicon - Max Berry
025. Het Boschhuis - Pauline Broekema
026. Moddergraf - Lupko Ellen
027. Dubbele leugens - Mary Higgins Clark
028. Doelwit - Linda Jansma
029. Contract - Lars Kepler
030. Zomer van verraad - James Patterson
031. De jacht - Patricia Snel
032. Vertrouw mij - Elizabeth Berg
033. Op weg naar de sterren- Elizabeth Berg
034. Hollands Siberië - Marriët Meester (R)
035. Alibi - Martine Kamphuis (R)
036. De evolutie van een huwelijk - Rebekka W.R. Bremmer (R)
037. Het duister - Ingrid Black
038. 61 uur - Lee Child (herlezing)
039. De erfenis van Elizabeth - Kirsty Wark (R)
040. Etta & Otto & Russell & James - Emma Hooper (R)
10 november 2014
Walker - Patrick Conrad
Het oeuvre van Patrick
Conrad (Antwerpen, 1945) is groot en zeer divers. Hij is auteur van
romans en thrillers, schrijft scenario's voor films, is dichter,
beeldend kunstenaar en filmregisseur. Deze kunstenaar avant la lettre
heeft zich op veel terreinen een ware meester getoond en is met
prijzen overladen. Waar hij in 1963 debuteerde met een dichtbundel,
schrijft hij vanaf 1990 voornamelijk thrillers. Voor Starr ontvangt
hij in 2007 de Diamanten Kogel.
Walker is een oud-paratrooper die getraumatiseerd uit de strijd in Rwanda is teruggekeerd en in Antwerpen zijn boekantiquariaat drijft. Hij heeft sinds kort weer last van nachtmerries over zijn tijd in Afrika en is daarvoor onder behandeling van een therapeut. Zijn voornaam is Johnnie en, zoals hij zelf zegt, zijn vader had hem waarschijnlijk Jack genoemd wanneer zijn achternaam Daniels zou zijn geweest. Daarmee is de toon van het boek aardig gezet. Bij vlagen absurdistisch en humoristisch, handelt het toch om een serieuze zaak: de bloedige moord op de ontrouwe ex-vriendin Louisa van Johnnie Walker. Wanneer zij in zijn bed wordt vermoord, is hij bang er de schuld van te krijgen. Hij wacht de gang der zaken niet af en gaat zelf op zoek naar de moordenaar van Louisa.
Walker speelt zich af in de late jaren 80 van de vorige eeuw in een volksbuurt in Antwerpen. Naast de hoofdpersoon voert de auteur een nogal divers samengestelde groep personages ten tonele, die voornamelijk dient als zeer kleurrijke achtergrond voor de meer duister geportretteerde Walker. Deze groep bestaat o.a. uit een oude hoer (Mustang Sally), een oude acteur die ooit als kindsterretje een rolletje heeft gehad (Dirk 'De Niro'), een ex-baron die continu Oscar Wilde citeert, 'Prinkler Wins', die zo genoemd wordt omdat hij aan een soort omgekeerd Alzheimersyndroom leidt, waardoor hij steeds meer geheugen krijgt en zijn luisteraars en de lezers verveelt met steeds uitgebreidere encyclopedische monologen, en een minimalistisch kunstenaar die de grote leegte exposeert.
Het verhaal is één grote metafoor en het hangt van complexen en thema's aan elkaar, waarvan het Oedipuscomplex wel de meest herkenbare is. De zoon verliest zijn vader en zijn moeder – waarvan hij steeds weer hoopt dat ze hem zal helpen – laat hem al van jongs af aan in de steek. Thema's als liefde, verraad op alle fronten en vertrouwen worden door Conrad tot een donker drama samengeperst in een scherpe misdaadroman. Voeg daarbij nog een dandy commissaris die wordt geassisteerd door een inspecteur die bij voorkeur T-shirts met uitdagende teksten draagt, en het gevaar dat het boek in een slapstick verandert is reëel. Toch weet Conrad de touwtjes strak in handen te houden en brengt hij het verhaal tot een vlammend einde. Maar niet voordat ook de Belgische maffia een duit in het zakje heeft gedaan en het aantal doden per hoofdstuk lijkt te stijgen.
Walker is geen recht toe, recht aan thriller, maar een misdaadroman noir. Voor de echte liefhebber van dat genre is dit een must read. Het heeft mij enige moeite gekost om er aan te wennen, maar ik ben gaan genieten van het heerlijke Vlaamse taalgebruik, de schilderachtige figuren en de boeiende figuur van Johnnie Walker zelf.
Het verbaasde mij trouwens wel hoe een gelouterd auteur als Patrick Conrad zo betrekkelijk anoniem kan blijven, ook binnen een gremium als Hebban/Crimezone. Dan vraag ik me af welke pareltjes er nog meer onder de korenmaat verborgen zijn. Ik ben in ieder geval blij dat deze parel de aandacht kan krijgen die hij verdient!
Gelezen als recensieboek voor Hebban/Crimezone.
Walker is een oud-paratrooper die getraumatiseerd uit de strijd in Rwanda is teruggekeerd en in Antwerpen zijn boekantiquariaat drijft. Hij heeft sinds kort weer last van nachtmerries over zijn tijd in Afrika en is daarvoor onder behandeling van een therapeut. Zijn voornaam is Johnnie en, zoals hij zelf zegt, zijn vader had hem waarschijnlijk Jack genoemd wanneer zijn achternaam Daniels zou zijn geweest. Daarmee is de toon van het boek aardig gezet. Bij vlagen absurdistisch en humoristisch, handelt het toch om een serieuze zaak: de bloedige moord op de ontrouwe ex-vriendin Louisa van Johnnie Walker. Wanneer zij in zijn bed wordt vermoord, is hij bang er de schuld van te krijgen. Hij wacht de gang der zaken niet af en gaat zelf op zoek naar de moordenaar van Louisa.
Walker speelt zich af in de late jaren 80 van de vorige eeuw in een volksbuurt in Antwerpen. Naast de hoofdpersoon voert de auteur een nogal divers samengestelde groep personages ten tonele, die voornamelijk dient als zeer kleurrijke achtergrond voor de meer duister geportretteerde Walker. Deze groep bestaat o.a. uit een oude hoer (Mustang Sally), een oude acteur die ooit als kindsterretje een rolletje heeft gehad (Dirk 'De Niro'), een ex-baron die continu Oscar Wilde citeert, 'Prinkler Wins', die zo genoemd wordt omdat hij aan een soort omgekeerd Alzheimersyndroom leidt, waardoor hij steeds meer geheugen krijgt en zijn luisteraars en de lezers verveelt met steeds uitgebreidere encyclopedische monologen, en een minimalistisch kunstenaar die de grote leegte exposeert.
Het verhaal is één grote metafoor en het hangt van complexen en thema's aan elkaar, waarvan het Oedipuscomplex wel de meest herkenbare is. De zoon verliest zijn vader en zijn moeder – waarvan hij steeds weer hoopt dat ze hem zal helpen – laat hem al van jongs af aan in de steek. Thema's als liefde, verraad op alle fronten en vertrouwen worden door Conrad tot een donker drama samengeperst in een scherpe misdaadroman. Voeg daarbij nog een dandy commissaris die wordt geassisteerd door een inspecteur die bij voorkeur T-shirts met uitdagende teksten draagt, en het gevaar dat het boek in een slapstick verandert is reëel. Toch weet Conrad de touwtjes strak in handen te houden en brengt hij het verhaal tot een vlammend einde. Maar niet voordat ook de Belgische maffia een duit in het zakje heeft gedaan en het aantal doden per hoofdstuk lijkt te stijgen.
Walker is geen recht toe, recht aan thriller, maar een misdaadroman noir. Voor de echte liefhebber van dat genre is dit een must read. Het heeft mij enige moeite gekost om er aan te wennen, maar ik ben gaan genieten van het heerlijke Vlaamse taalgebruik, de schilderachtige figuren en de boeiende figuur van Johnnie Walker zelf.
Het verbaasde mij trouwens wel hoe een gelouterd auteur als Patrick Conrad zo betrekkelijk anoniem kan blijven, ook binnen een gremium als Hebban/Crimezone. Dan vraag ik me af welke pareltjes er nog meer onder de korenmaat verborgen zijn. Ik ben in ieder geval blij dat deze parel de aandacht kan krijgen die hij verdient!
Gelezen als recensieboek voor Hebban/Crimezone.
Alibi - Martina Kamphuis
Martine Kamphuis (1963)
studeerde geneeskunde en heeft zich daarna gespecialiseerd in de
psychiatrie en dan met name de behandeling van mensen met
gedragsproblemen. Daarnaast is ze sinds 2006 actief als auteur,
waarbij ze thrillers voor volwassenen afwisselt met jeugdboeken.
Alibi is haar nieuwste boek en zoals de cover suggereert het eerste
deel in een serie.
De lezer is één van de weinigen die te weten komt wat de exacte naam is van hoofdpersoon WP: Wynona Post. Voor praktisch iedereen houdt ze die verder verborgen; collega's en vrienden kennen haar alleen als WP. Ze is bijna afgestudeerd psychologe en behandelt zelfstandig een aantal cliënten. Eén van hen, Josje, vertelt tijdens therapie over de moord op een studente tijdens een ontgroening. WP wordt gegrepen door het verhaal en onder het mom van een onderzoek naar ontgroeningen, zoekt ze naar de moordenaar van de jonge studente Belle. WP bijt zich graag in een onderwerp vast, is eigengereid en een vechter – geen verkeerde eigenschappen maar ze halen niet altijd het beste in mensen naar boven. Al speurend gaat ze doelbewust haar eigen weg, goede raad en fatsoensnormen negerend wanneer haar dat beter uitkomt. Ze realiseert zich niet dat ze daardoor ook de aandacht van de moordenaar op zich richt.
Kamphuis heeft niet de meest voor de hand liggende hoofdpersoon gekozen: een psychologe,hoewel ze hierbij wel dichtbij haar eigen vakgebied is gebleven. Je verwacht bij een psychologe een bepaald type: goede luisteraar, empathisch vermogen, goede raadgever. WP is in opleiding en ontbeert nog een aantal van deze typeringen. Ze is hard, fel, maar ook onzeker en sluit zich af voor de buitenwereld. Een vat vol tegenstrijdigheden, wat ze zelf voor een groot deel wijt aan haar opvoeding door hippie-achtige ouders. Daardoor is ze een buitenbeentje geworden die liever observeert dan aan het leven deelneemt.
Alibi is blijkbaar het eerste deel in een serie rondom psychologe WP, aangezien op de cover staat dat dit deel 1 is. Dat doet mij deugd omdat ik WP graag beter wil leren kennen. Dit boek diende als interessante kennismaking. Het verhaal was boeiend maar echt diepgang zat er (nog) niet in. Wel werd de spanningsboog goed opgebouwd en heb ik het boek met veel plezier gelezen, hoewel de uiteindelijke moordenaar geen verrassing was.
Naast WP wordt een aantal andere hoofdpersonen geïntroduceerd, zoals collega Joachim en politieman Hans de Rijk. Nu staan de spelers gepositioneerd, klaar voor volgende avonturen. Wat mij zal benieuwen is of de auteur WP qua karakter kan laten groeien, zowel in haar werk als privé. Als dat zo is, dan kunnen we met deze protagonist nog een paar boeiende thrillers verwachten.
Gelezen als recensieboek voor Hebban/Crimezone
De lezer is één van de weinigen die te weten komt wat de exacte naam is van hoofdpersoon WP: Wynona Post. Voor praktisch iedereen houdt ze die verder verborgen; collega's en vrienden kennen haar alleen als WP. Ze is bijna afgestudeerd psychologe en behandelt zelfstandig een aantal cliënten. Eén van hen, Josje, vertelt tijdens therapie over de moord op een studente tijdens een ontgroening. WP wordt gegrepen door het verhaal en onder het mom van een onderzoek naar ontgroeningen, zoekt ze naar de moordenaar van de jonge studente Belle. WP bijt zich graag in een onderwerp vast, is eigengereid en een vechter – geen verkeerde eigenschappen maar ze halen niet altijd het beste in mensen naar boven. Al speurend gaat ze doelbewust haar eigen weg, goede raad en fatsoensnormen negerend wanneer haar dat beter uitkomt. Ze realiseert zich niet dat ze daardoor ook de aandacht van de moordenaar op zich richt.
Kamphuis heeft niet de meest voor de hand liggende hoofdpersoon gekozen: een psychologe,hoewel ze hierbij wel dichtbij haar eigen vakgebied is gebleven. Je verwacht bij een psychologe een bepaald type: goede luisteraar, empathisch vermogen, goede raadgever. WP is in opleiding en ontbeert nog een aantal van deze typeringen. Ze is hard, fel, maar ook onzeker en sluit zich af voor de buitenwereld. Een vat vol tegenstrijdigheden, wat ze zelf voor een groot deel wijt aan haar opvoeding door hippie-achtige ouders. Daardoor is ze een buitenbeentje geworden die liever observeert dan aan het leven deelneemt.
Alibi is blijkbaar het eerste deel in een serie rondom psychologe WP, aangezien op de cover staat dat dit deel 1 is. Dat doet mij deugd omdat ik WP graag beter wil leren kennen. Dit boek diende als interessante kennismaking. Het verhaal was boeiend maar echt diepgang zat er (nog) niet in. Wel werd de spanningsboog goed opgebouwd en heb ik het boek met veel plezier gelezen, hoewel de uiteindelijke moordenaar geen verrassing was.
Naast WP wordt een aantal andere hoofdpersonen geïntroduceerd, zoals collega Joachim en politieman Hans de Rijk. Nu staan de spelers gepositioneerd, klaar voor volgende avonturen. Wat mij zal benieuwen is of de auteur WP qua karakter kan laten groeien, zowel in haar werk als privé. Als dat zo is, dan kunnen we met deze protagonist nog een paar boeiende thrillers verwachten.
Gelezen als recensieboek voor Hebban/Crimezone
Abonneren op:
Posts (Atom)