Welkom 2017!

Het nieuwe jaar is begonnen. Laten we hopen dat het een vrolijker jaar wordt dan 2016. Minder aanslagen (hoewel het al weer 'goed' begint in Istanbul helaas) en veel wandelplezier, en leesplezer, en breiplezier, etc.
Mijn thema voor 2017 is: wandelen. Ik heb geen goede voornemens maar ga mijn best doen om zoveel mogelijk te wandelen. Ter inspiratie heb  ik mij op Facebook aangesloten bij de groep: #wandel 1000 km in 2017. Of ik die 1000 km ga halen? Geen idee; doet er ook niet toe. Het gaat om het stimuleren en bewust worden van het belang van wandelen. Ik heb er heel veel zin in!

We beginnen vandaag met een rondje Heerlijkheid van Stoutenburg. Mooie route die we vorig jaar al een keer hebben gelopen en een leuke afstand (4 km) zo voor deze eerste dag van het nieuwe jaar.

Gelukkig Nieuwjaar en ik wens je alle goeds voor een prachtig

Nieuw begin.....

In 2016 heb ik mijn blog ernstig verwaarloosd. Dat is jammer, want voor mijzelf is het een leuke tool om dingetjes uit mijn leven voor mijzelf op te schrijven en te verwerken, maar ook om bijvoorbeeld mijn leeslijst bij te houden (en zo misschien tot inspiratie voor medelezers te dienen), en om zo af en toe gewoon leuke prietpraat de wereld in te sturen.
Ik ga dat voor 2017 weer wat serieuzer oppakken. Dus lieve volgers (zijn jullie er nog?) graag weer tot ziens op dit blog!

Ik begin nu alvast maar; dan kan ik weer wennen :-).
Kleine klaagzang: ik ben nu met griep thuis. Te lamlendig om zelfs maar te lezen, bleghh. Dat overkomt me gelukkig niet vaak. Hopelijk zakt het gauw af en kan ik boek en breipennen weer oppakken.

In 2016 ben ik instructeur Taoïstische TaiChi geworden. Ontzettend leuk om deze 'way of life' door te kunnen geven aan beginnersklassen. Ik heb er nu 2 afgerond en op 1 februari 2017 start er weer een nieuwe klas. Ik geef les in Driebergen, maar er zijn klassen in nog veel meer plaatsen in Nederland. Geïnteresseerd? Kijk dan eens op www.taoist.org/nl voor alle informatie.

Het jaar heeft zijn ups en downs gekend. Grootste verdriet was het overlijden van mijn moeder op 12 augustus na een kort ziekbed. Ze was al niet heel sterk meer, maar verheugde zich op haar vakantie. Die heeft ze helaas niet af mogen maken; op de eerste dag werd ze al ziek, de tweede dag is ze in het ziekenhuis opgenomen en 5 dagen later overleden. We missen haar heel erg, maar ze heeft zelf aangegeven er klaar voor te zijn. Wie zijn wij dan om haar tegen te houden?
In januari gaan we de as van zowel mijn moeder als van mijn vader - die in 2009 is overleden - verstrooien conform haar wens; weer samen - een dag nadat ze hun 60ste trouwdag zouden hebben gevierd.

Verder terugkijken heeft niet zoveel zin. Ik zie uit naar een mooi nieuw jaar waarin we hopelijk veel kunnen genieten van onze caravan op de minicamping in Doornspijk, met veel tijd om te wandelen en te genieten - want dat is de essentie van het leven: pluk de dag; geniet van wat je in het hier en nu hebt. Het verleden is geweest en kun je niet veranderen; de toekomst moet nog beginnen, daar kun je niks aan doen. Een plan maken voor later is prima, maar timmer niet alles dicht. Het leven kan je dan nog wel eens een fikse poets bakken. Het nu is belangrijk. Het is een kadootje dat je mag openmaken en gebruiken. Enjoy!

Aan het eind van de dag - Nelleke Noordervliet

Wat te doen wanneer je als politica in ruste het (eervolle?) verzoek krijgt om mee te werken aan je eigen biografie? Dat overkomt Katharina Mercedes Donker, oud-minister en auteur van twee feministische bestsellers. Ze heeft verschillende relaties gehad en ze heeft 2 kinderen, een zoon en een dochter.

De vraag overvalt haar; wil ze wel dat heel Nederland te weten komt wie ze was, hoe ze was? Is dat wel interessant en meer nog: wordt er niet meer opgerakeld dan haar lief is en wat ze eigelijk verborgen wil houden? 'Het leven van een mens is principieel verboden terrein'.

De biografe is coute que coute van plan door te zetten, maar liever met de goedkeuring van Katharina. De deksel is van de doos van Pandora en Katharina kan niet anders dan haar leven onder de loep te nemen.

Nelleke Noordervliet zet met Katharina Mercedes Donker een hoofdpersoon neer die niet sympathiek overkomt, maar die wel heel boeiend is. Tegen de achtergrond van haar persoonlijke leven, met name in de jaren 70 en 80 van de vorige eeuw, worden veel min of meer in de geschiedenis verdwenen gebeurtenissen weer prominent voor het voetlicht gebracht. Noordervliet geeft geen uitgebreide geschiedenisles, maar tipt overal aan: van de dramatiek van de Spaanse burgeroorlog in de jaren 30, naar de opkomst van het feminisme, naar het leven in de DDR, etc. Katharina maakt er deel van uit, maar steeds van een afstand. Ze is niet gepassioneerd, ze houdt van structuur, wil de touwtjes in handen houden en raakt juist daardoor alles kwijt wat haar lief is: haar mannen, haar kinderen, zelfs op hoge leeftijd haar laatste geliefde.

Het boek is boeiend en leest vlot. Het is af en toe erg fragmentarisch en van de hak op de tak, net zoals gedachten van hot naar her kunnen stuiteren. Het heeft mij niet gestoord, hoewel het soms even schakelen was naar een nieuwe periode in Katharina's leven.

Komt de biografie er? Het doet er eigenlijk niet toe; het leven van Katharina Mercedes Donker is geleefd. 'En ik ben aan niemand de waarheid verschuldigd, ook niet aan mezelf.'

Ik heb 'Aan het eind van de dag' mogen lezen als blogboek voor NotJustAnyBook. Mijn dank aan de uitgever die mij het boek ter beschikking heeft gesteld.

Schoppenvrouw - Mensje van Keulen

Mijn eerste boek van Mensje van Keulen, die al jaren bekroonde boeken schrijft, romans, verhalen, gedichten etc. Hoogste tijd dus om kennis met haar te maken en die kans kreeg ik door het boek Schoppenvrouw te mogen lezen voor NotJustAnyBook.

Schoppenvrouw oogt als een novelle, een klein, handzaam boek dat een compleet verhaal bevat. Het vertelt over Paula, een galeriehoudster, die is getrouwd met notaris Oscar. Samen hebben ze een zestienjarige dochter Emmy. Een doorsnee gezin, zo op het eerste gezicht. Maar al gauw blijkt dat het wemelt van de benauwende geheimen in de familie. Geheimen die willens en wetens stevig achter slot en grendel blijven maar toch de overhand lijken te gaan nemen op het moment dat Paula tijdens een soort Opsporing verzocht-uitzending Emmy herkent als dader van een gewelddadige overval met dodelijke afloop. Het is heel knap van de auteur hoe zij ervoor zorgt dat het verhaal niet kantelt naar een gewoon spannend verhaal, maar dat de personen centraal blijven staan. Onzekere Paula, die als puber te horen had gekregen van een zogenaamde ziener: 'neem nooit kinderen, ze zullen je meer verdriet dan vreugde geven.... Klavernegen hield een waarschuwing in en die is bevestigd door Schoppenvrouw'. Oscar, de (louche?) notaris – die meer weet dan Paula lief is. Emmy, het kind dat Paula toch kreeg, zestien jaar oud en twee handen op één buik met haar vader.

Ik kan me heel goed voorstellen dat het werk van Mensje van Keulen veel waardering krijgt. Ik heb Schoppenvrouw met veel genoegen gelezen, maar toch bleef het voor mij een afstandelijk geheel. Net of ik ergens de clou heb gemist. Ik wilde het wel graag uitlezen – en dat is in een vlot tempo gelukt mede gezien het handzame formaat – maar het heeft bij mij niet de dringende wens opgeroepen nu ook andere boeken van haar op te gaan zoeken. Maar komen ze op mijn weg, zoals Schoppenvrouw dat deed, dan zal ik het boek zeker niet laten liggen.

Met dank aan de uitgever van wie ik het boek heb ontvangen om te lezen voor NotJustAnyBook.

Hebban Reading Challenge 2016

Op Hebban.nl kun je vanaf 1 januari 2016 meedoen met een leesuitdaging: zet voor jezelf een doel van het aantal boeken dat je wilt lezen, maak een Hebban account aan indien je dat nog niet hebt en elk boek dat je in 2016 op 'gelezen' zet zal meetellen voor deze leuke uitdaging.

Mijn uitdaging is om 50 boeken te lezen en deze zoveel mogelijk te laten vallen binnen de 50 categorieën die Hebban heeft opgesteld. Gelukkig zijn er ook enkele jokercategorieën die je kunt gebruiken wanneer één of meer categorieën je niet bevalt of je hebt er geen boek voor beschikbaar.

De 50 categorieën zijn (met daaronder de boeken die ik ervoor heb gelezen):
01. Een boek met meer dan 500 bladzijden
02. Een boek uit de 19e eeuw
03. Een boek dat verfilmd is
04. Een boek met een Hebbanrecensie van 1* of 2*
05. Een humoristisch boek
06. Een boek dat dit jaar (2016) is verschenen
07. Een debuutroman van een Vlaamse auteur
08. Een trilogie
09. Een boek dat verscheen in jouw geboortejaar
10. Een boek dat je in een avond uit hebt
11. Een boek zonder menselijke personages
12. Een boek dat een Hebban Award heeft gewonnen
13. Een boek van een auteur met jouw initialen
14. Een boek dat je van je buurman of buurvrouw leent
15. Een verboden/verbannen boek
16. Een boek dat je absoluut niet wilt lezen
17. Een biografie
18. Een van de meest gekochte,  maar minst gelezen boeken
19. Een tiende roman van een auteur
20. Een verhalenbundel
21. Een grafische roman
22. Een boek vol romantiek
23. Een boek dat je eigenlijk te spannend vindt
24. Een boek van een selfpubber
25. Een boek van een Scandinavische auteur
26. Een boek dat zich afspeelt in de toekomst
27. Een boek dat je favoriet was in je jeugd
28. Een boek met een getal in de titel
29. Een waargebeurd boek
30. Een boek met een kleur in de titel
Roodkapje - Unni Lindell (gelezen: januari 2016)
31. Een enorm bekend boek dat iedereen gelezen heeft, maar jij nog niet
32. Een non-fictie boek
33. Een boek met een titel van maar één woord
34. Een boek dat zich afspeelt op een ander continent
35. Een boek dat op de examenlijst stond, maar dat je nooit hebt willen lezen
36. Een boek van een auteur van wie je nog nooit hebt gehoord:
Broeder Grimm - Craig Russel (gelezen: januari 2016)
37. Een detective
Een tip van de sluier - De Waal & Baantjer (gelezen: januari 2016)
38. Een boek geschreven door iemand die jonger is dan dertig
39. Een romantisch boek van een mannelijke auteur
40. Een historisch boek
41. Een boek waarvan je moet huilen
42. Een boek met een enorm lange titel
43. Een magisch boek
44. Een boek dat je al heel lang in je bezit hebt, maar nog niet hebt gelezen
45. Een jeugdklassieker
46. Een boek dat door het boekenpanel van DWDD wordt aanbevolen
47. Een boek dat je in de bibliotheek wordt aangeraden
48. Een boek met een ongelukkig einde
49. Een debuutroman van een heel succesvolle auteur
50. Een vrije keuze.....

Nora - Colm Tóibín

Nora en Maurice Webster zijn een gelukkig getrouwd echtpaar met 4 kinderen in het kleine Ierse stadje Enniscorthy van de zestiger jaren van de vorige eeuw. De 2 oudste kinderen, dochters Aine en Fiona, zijn het huis al uit en de twee jongste kinderen, Conal en Conor, wonen nog thuis. Nora zorgt voor het gezin en staat bekend als 'vrouw van' Maurice, de geliefde leraar aan de plaatselijke school. Wanneer Maurice ziek wordt en sterft, stort de wereld van Nora in. Langzaam krabbelt ze weer overeind en eigenlijk merkt de lezer dat ze innerlijk helemaal opbloeit. Diepe rouw maakt plaats voor het besef dat ze aan niemand verantwoording hoeft af te leggen voor haar daden en ze kruipt uit haar zelfverkozen schulp. Ze verkoopt uit geldgebrek het geliefde maar vervallen vakantiehuis en gaat weer aan het werk. Ze neemt beslissingen voor haar gezin die ze eerst aan haar man overliet en voelt zich er wonderlijk wel bij.

Tóibín beschrijft het alledaagse leven van Nora op zo'n manier dat je geboeid blijft lezen. De zinsopbouw is prachtig, met nergens een woord teveel om Nora's gedachten aan je toe te vertrouwen en je mee te laten leven met haar ups en downs. Voelt de lezer aan de ene kant een afstand tussen Nora en de rest van de wereld, anderzijds wordt ook haar diepe liefde voor haar man en kinderen duidelijk. Ondanks haar verlies weigert ze bij de pakken neer te zitten en pakt ze haar leven weer op, zowel voor zichzelf als voor haar kinderen. En ze ontdekt nieuwe dingen, zoals muziek.

Zoals in elk leven, zijn er ook losse eindjes die blijven hangen zonder dat dat afbreuk doet aan het verhaal. Bijvoorbeeld de reden waarom Conal is gaan stotteren. Is er iets gebeurd in de tijd dat Conor en hij bij tante Josie logeerden in de laatste weken dat zijn vader nog leefde en zijn moeder geen tijd voor hem had? En zo ja, wat? Voelde hij zich eenzaam? Nora – en dus ook de lezer – komt het niet te weten en wat mooier is: het doet er niet echt toe. Ook voor Nora niet; ze let goed op haar zoon en ziet dat hij ondanks alles gelukkig is.
De lezer stapt halverwege in het verhaal; leeft een tijdje mee met Nora en haar familie en stapt op een gegeven moment weer uit, op zoek naar een ander verhaal. Krachtige, prachtige Nora; laat haar maar haar gang gaan. Ze houdt de teugels van haar leven stevig in eigen handen.

Colm Tóibín (1955) is een Ierse auteur, woonachtig in Enniscorthy. Hij heeft verschillende prijzen gewonnen met zijn boeken. Voor Nora ontving hij dit jaar de Hawthorden Prize.

Ik heb dit boek met veel plezier gelezen voor 'Een perfecte dag voor literatuur' van NotJustAnyBook. Lees hier wat de andere bloggers ervan vonden.
Hartelijk dank aan uitgeverij De Geus voor het beschikbaar stellen van een leesexemplaar.

Moederziel - Krijn Peter Hesselink

Moederziel. Die titel snakt ernaar om er automatisch iets achter te denken: het woordje 'alleen'. En een moederziel spreekt daarnaast ook aan als iets warms, iets teders. Helaas is dat niet de ervaring van onze hoofdpersoon, Jonathan. We maken kennis met hem wanneer hij in de hele vroege uurtjes van een nieuwe vakantiedag blootsvoets, zonder hemd en met alleen een soort pyjamabroek aan, voor de deur van een apotheek staat omdat hij de morning-after-pil wil hebben voor zijn vriendin. Jonathan is als de dood om vader te worden. In flashbacks wordt duidelijk waarom hij zich totaal niet geschikt acht om de zorg voor een kind op zich te nemen. Zelf komt hij uit een problematisch gezin met een geesteszieke moeder en een vader die zich afzijdig houdt door zich in zijn studeerkamer op te sluiten. Het kind Jonathan wordt door beide ouders in eerste instantie geestelijk in de steek gelaten. Daarna verdwijnt zijn moeder ook nog eens fysiek uit beeld en wordt er nooit meer over haar gesproken.

De auteur weet met korte, heldere zinnen treffend het gevoelsleven van de jonge en van de volwassen Jonathan te schetsen. Wat mij heel erg trof waren zinnen als: 'Ik rende naar het grasveld bij de bejaarden, deed het geluid uit, zette het op een schreeuwen'. Wanneer zijn moeder het op haar heupen kreeg, schreeuwde ze de hele boel bij elkaar. Jonathan sloot zich daar van jongs af aan al voor af, totdat hij alleen maar zag dat er geschreeuwd werd maar het niet meer hoorde. Hoe beschadigd kun je dan zijn als klein kind...... Daarom gaat zo'n zin door merg en been.

Wanneer de volwassen Jonathan zijn weggelopen moeder herkent in een oudere dame die hij ontmoet bij de apotheek, neemt het verhaal een bizarre wending. Hij neemt haar mee naar het vakantiehuisje waar hij met zijn vader en zijn vriendin logeert. Hoe zal zijn vader reageren op de terugkeer van zijn vrouw? De verrassing komt echter als een boemerang terug bij Jonathan wanneer hij de schokkende waarheid hoort.

Het is prachtig om te lezen hoe Hesselink een compleet en meeslepend verhaal heeft weten te vatten in een relatief klein boek (slechts 154 pagina's). Maar meer was ook niet nodig. Ik heb genoten van 'Moederziel'. Alles klopte aan het boek; ik miste niks en er was geen overbodige informatie. Compact, boeiend en interessant. Mooi.

Ik heb dit boek mogen lezen voor NotJustAnyBook. Volg deze link om de reacties van andere bloggers te vinden. Met dank aan uitgeverij Podium voor het toesturen van het boek.